Celta de Vigo.

Subide sen min

Opinión

Me cago na cona! Así de claro. Levo como sete temporadas sendo socio. A primeira delas fun un deses que tanto odiades por aquí, un deses que subiron ó "carro do ascenso" de Vázquez, un afeccionado barato que por fin se animaba a bautizarse en Primeira, malia que na miña inconsciente inocencia de fáunulo estaba cegado pola ilusión que me facía ter por fin na man un carné co meu nome.

En calquera caso, tanto para Celtistas Baratos como para curtidos e implacables veteranos, ese ano foi un soño. Todos convivimos en harmonía e felicidade. Chimpabamos nas bancadas, asaltabamos campos hostís (Bernabéu, Riazor entre eles), ateigabamos os bares, comiamos polbo xuntos e o viño do país escorregaba polas nosas xoves gorxas, rasgadas polos cánticos a Silva, Baiano, Oubiña e compañía. A vida era celeste. Unha orxía de fútbol celeste. Os días de semana eran un trámite celeste entre partido celeste e partido celeste (así de feliz e así de triste... ) e mentres as xornadas celestes pasaban algo se ía xestando nas entrañas do meu karma de Celtista Barato. Acadamos postos UEFA. UEFA celeste. Camisetas molladas en Praza-celeste-América. As rapazas eran celestes. O viño xa se derramaba ata polos nosos peitos celestes. Avenidas enchidas de exaltación celeste. Volvemos a Europa celeste. O mundo celeste xiraba ó meu redor celeste nesa fantasiosa e celeste efervescencia producida pola consecución apaixonada do amor celeste. [ ler máis ]


Peeeeero o meu karma celeste seguía a tramar. Rumiaba, mastigaba coma unha vaca a miña felicidade, pensando que facer con ela. Quen me cría eu que era? Isto non funsiona así, rapás... Pásao ben en verán, que logo nos vemos.

Efectivamente. O espello estaba roto e eu aínda non o sabía. Quedábanme uns cinco anos de mala sorte. Fichamos a Nené celeste, que lle peten a Silva. uufff... Wind of change, dirían as baladas celestes de Scorpions.

Comeza outra temporada. Podería ir mellor. A cuartos en UEFA. Algo peor na liga. As bancadas estaban algo máis brancas. Os bares menos cheos. Xa veredes o ano que vén, gritábame unha vella dende o outro lado da sebe en Riazor tralo gol de Nené... Esa p... era o meu karma celeste, que comezaba a dixerir a miña felicidade. Eu ríame, aínda distorsionado pola embriagadora cor celeste do viño de antano. Mofábame dela na miña resaca doce do ano anterior. Xa baixaramos unha vez xogando en Europa, e sería moi jodido que volvera ocorrer. O celeste tiraba un pouco para o branco baleiro dos asentos, pero había que estar co equipo. Había que redimirse de tanto Celtismo Barato e curtirse onda os veteranos de vellas batallas nos "lodazales de Segunda". Tipos duros. Eles non aplaudían; asubiaban. Que non veña a xente que ve o fútbol coma un pasatempo. Marcha Vázquez e se o branco das bancadas non destellaba era pola roña que collera. Pasabamos ó gris. Un espellismo no primeiro partido de Stoichkov devolveu o celeste ás avenidas, a xente ós bares e as bandeiras a Balaídos. Era o cabrón de Vázquez, que non tiña nin idea, dicían os vellos do lugar.

Lequi borracho!!, animabamos.

A  vella de Riazor ría. Estaba pagando o meu falso Celtismo, aprendendo a ver que as cousas non ían así. Ese equipo que coñecera arrasando en Europa non era o de toda a vida.

Marca Bamogo. Marca Lequi. Marca o Bilbao. Marca Edú... de verde. Outro do Bilbao. Outro máis do Betis.



Welcome to hell



A vella-karma seguía achantada no seu asento pútrido con cheiro a porco revenido de Riazor. A miña ledicia celeste volvía ser mastigada. Xa cho avisei, rapás... Vaste cajar. Praza América gris. Bancadas grises. Rapazas grises. Viño... celeste, fiel camarada de fatigas, suplente dos que se esvaeceran. Adestradores sucedíanse coma charcos nun día de chuvia. Pasamos de festexar goles celestes a aplaudir patadóns grises. Que hostia estaba pasando?? A cadencia celeste de Miudiño e Rianxeira derivara, coma o propio equipo, ó gris "Mouriño dimisión".

Karma, cabrón... non te chegou??

Espera, espera...

E aí estaba eu... case sen poder estudar para o Selectivo por culpa de xogárnola contra o Alavés. Víndome dende Santiago as fins de semana grises para que o Alicante gris nos metera dous goles grises en 10 minutos grises. Erguéndome un domingo pola mañá para ir á misa gris. Ata que punto se pode escarvar no pozo celeste da ilusión e a esperanza, preguntábase a putta Karma-coruña.

Eu xa a tiña case esquecida... afixérame ó gris merdento das bancadas e ás penurias celestes que afogaban na barra dos bares grises. Un día de partido semellaba un velatorio, un acto de fé para ver resucitar a un amigo morto (Xesucristo fixérao... igual tocaba outra vez), e agardar o gol rival que nos empatase un 2-0 a favor, un atentado contra as unllas. Os partidos medíanse en segundos. Ela seguía alí, coma unha guerreira de guerriñas, hostigando dende o seu asento frío, húmido e de Primeira na Coruña, pero eu tamén seguía sitiado afondando nos vestixios máis primitivos da esperanza. Anakin VS Obi Wan. Voldemort VS Potter. Dúas forzas irreconciliables. O seu raio gris contra o meu vermello. Cada un empuxa. Ningún gaña. Hai que convivir con iso...

Con todo, o ano pasado, volvinme lembrar da moi... Igual morreu, pensei. Pasarían os cinco anos de mal de ollo post-espello. Marcamos goles, aínda grises, pero marcamos e non nos marcan. Algo estáse a xestar. Seguro que morreu a moi cabrona. Líderes a metade de ano. Vamoooos! Ten que estar morta, pensaba en cada gol. Volvía de Santiago con expectación, relixiosamente cada quince días. Miña nai xa se decataba que por ela non era...

E cando parecía que ese velatorio para a resurrección comezaba a ser escoitado pola vontade máis celeste e divina dos superiores... Velaí que a que resucita é ela. Furiosa e descarriada polo mazazo de Soldado no minuto 90, só tiña que ir ata Granada para dicirme... Sijo viva, cabrón. Ser Celtista Barato non é tan doado. FÓOOORA, díxolle ó balón de Michu. Erguinme da miña cadeira, paguei e marchei. No fondo, rinme. Así que estás viva, eh? O seu diabólico raio gris azoutábame de novo con forza, pero xa non tiña aquel ímpeto asoballante de había tempo... Seica o ano que vén imos vernos de novo... Xa deixaremos as cousas claras.

E efectivamente, hoxe, abrazámonos. Hoxe entendino todo. Eu, dende Praga, rin. Os eixos da Roda-Fortuna encaixaron. A lóxica retumbou no meu cerebro ó caer dende Deus-sabe-one. O maleficio do espello segue aí. A depredadora de felicidade celeste, tamén, no seu asento. Alí, enchoupada de artrose ata a médula, tremendo co frío turko e cheirando os restos negros (xa grises) do Mar Exeo, ela tamén riu. Hoxe, cun derradeiro fogonazo, perdooume. Jódete cabrón... O Celta gaña, os bares son celestes, as rapazas volven ser celestes, as avenidas, celestes, o ceo celeste tamén, a auga de Praza América, dun celeste morno, preparada para a invasión celeste, o viño, celeste... pero ti, Celtista Barato, ti non o vas ver. Aí quedas metido no conxelado gris checo. A túa pantalla é celeste, e para de contar.

Hoxe, escoitando a bancada, vendo frechas celestes correr co balón (non tras del) interrompendo unha cea con amigos para ver o partido, berrando con cada gol, outra vez celeste, ata asustalos, intuíndo as bufandas celestes agochadas tralo Miudiño outra vez celeste, entendín que estaba redimido. Subide sen min. O ano que vén poderei volver en paz.

GZelta

Primer Equipo

[19ª] Levante 0 - Celta 1

61 Lecturas

Levante UD: Oier, Luna, Rober, Postigo, Coke, Doukouré (Bardhi, min.84), Lerma, Campaña (Jason,...

Celta B

21ª | Celta B 2 - G. Segoviana 2

60 Lecturas

CELTA: Jero, Riki, Ros, Robert, Pampín, Rai, Dani Molina, Juan Hernández, Drazic, Agus, Dennis (...

20ª | Pontevedra 1 - Celta B 1

113 Lecturas

PONTEVEDRA: Edu Sousa, Juan Barbeito, Jinmy, Goldar, Adrián León, Bruno Rivada, Marcos Álvar...

Xogador temporada

Failed to get Items, check your parameters!

Opinión

Galería